امام صادق (ع ) فرمود: شرافت مؤ من بشب زنده دارى و عزتش به بى نيازيش از مردمست . و فـرمـود: چـون يـكـى از شـمـا خـواهـد هـر چـه از پـروردگـارش سـؤ ال كـنـد، بـاو عـطا كند، بايد از مردم ماءيوس شود، و اميدى جز بخدا نداشته باشد، چون خداى عزوجل اين را از دلش داند، هر چه از خدا خواهى باو عطا كند. عـلى بـن الحسين صلوات الله عليهما فرمود: تمام خير و نيكى را ديدم كه در بريدن طمع از دسـت مـردم اسـت ، و هر كه هيچ اميدى بمردم نداشته باشد و امرش را در هر كارى بخاى عزوجل واگذارد، خداى عزوجل در هر چيزى او را اجابت كند. امام صادق (ع ) ميفرمود: حاجت خواستن از مردم موجب سلب عزت و رفتن حيا گردد، نوميدى از آنچه دست مردمست ، موجب عزت مؤ من است در دينش ، و طمع فقريست حاضر و آماده . احـمـد بـن مـحـمـد ابـى نـصـر گـويـد: بـامـام رضـا عـرضـكـردم : قـربـانـت گردم براى اسماعيل ابن داود كاتب توصيه اى بنويس ، شايد از او بهره اى ببرم ، فرمود: مرا دريغ آيـد كـه مـانـنـد تـوئى چـنـيـن چـيـزى طـلب كـنـد، تـو بـر مال من تكيه كن (هر چه خواهى از من بگير اميرالمؤ منين صلوات الله عليه ميفرمود: بايد در دلت احتياج بمردم و بى نيازى از ايشان پـيـدا گـردد، و احـتـياج بآنها در نرم زبانى و خوشروئيت باشد و بى نيازيت از آنها در حفظ آبرو و نگهداى عزتوضيح ـ باشد. اصول کافی شرح : عـاليـتـرين دستور معاشرت و برخورد با مردم را اميرالمؤ منين (ع ) در اين جمله بيان ميكند و حاصلش ‍ اينستكه : انسان بايد در دل دو عقيده داشته باشد: يكى آنكه در معاشرت بـهـم نـوع مـحـتاجست ، زيرا طبعا اجتماعى آفريده شده و در بقاء خود بآنها محتاجست ، پس لازمـسـت نرم گفتار و خوش برخورد باشد، ديگر آنكه محتاج و نيازمند بآنها نيست و بايد بـخـود اعـتـمـاد كـنـد و خـدا را روزى ده بـنـدگـان و مـسـبب الاسباب داند، پس نبايد تملق و چـاپـلوسـى كـنـد و خود را خوار و زبون نمايد، بلكه در عين خوشروئى و شيرين سخنى عزت نفس و مناعت طبع خويش را بايد حفظ كند.